Blues Funeral
Θα ήθελες να υπήρχε ένα ρήμα στην ελληνική γλώσσα που να σημαίνει «πρέπει να εκφέρω άποψη για κάτι που αγαπώ αλλά αδυνατώ γιατί δε θα είμαι αντικειμενικός». Αν υπήρχε, θα ξεκίναγες και θα τελείωνες το παρόν κείμενο με τη συγκεκριμένη λέξη και στο ενδιάμεσο θα χρησιμοποιούσες διάφορα παράγωγά της.
Ο Mark Lanegan ανήκει πλέον στη μικρή εκείνη σέκτα μουσικών, που όχι μόνο γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν για να μη σε απογοητεύσουν ποτέ αλλά έχει και αυτή τη φωνή που ακόμα και τσελεμεντέ να σου τραγουδούσε, μάλλον θα ένιωθες ότι αυτή η συνταγή μιλάει για σένα. Ίσως ο μόνος άνθρωπος που πλησίασε κάποια στιγμή τα χίλια miliwaits (miliwaits είναι η μονάδα μέτρησης της βραχνάδας, με μόνο έναν άνθρωπο να έχει χίλια miliwaits – ο Tom Waits) και για κάποιο παράξενο λόγο επανήλθε σε φυσιολογικά επίπεδα, ανασύροντας όμως μαζί του όλους τους θησαυρούς που βρήκε στα σκοτεινά αυτά βάθη.
Το 1990 άφησε για λίγο παράμερα την γκαραζοψυχεδέλεια των Screaming Trees,φώναξε το κολλητάρι του τον Cobain και έντυσε τη blues θεματολογία με ανοιχτά grunge κουρδίσματα στις ακουστικές για να ακούσεις το The Winding Sheet. Ο Dave Grohl πολύ αργότερα θα εξομολογηθεί ότι είναι από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών και ότι επηρέασε όσο λίγα πράματα το unplugged των Nirvana. Το 1994 εν μέσω καταχρήσεων, θα κυκλοφορήσει το στοιχειωμένο Whiskey For The Holy Ghostκαι αν ο παραγωγός Jack Endino δε τον σταματούσε, οι ηχογραφήσεις θα ήταν ακόμα στο βυθό ενός ποταμού και εσύ δε θα ένιωθες ποτέ την εισαγωγή του River rise. Το 1998 άρχισε να συνέρχεται από το χαμό του φίλου του Kurt και του έγραψε ένα μικρό αποχαιρετιστήριο (Last one in the world) στο Scraps At Midnight. Ακριβώς ένα χρόνο μετά αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους μουσικούς του δαίμονες κυκλοφορώντας το I’ll Take Care Of You, ένα ακουστικό album με διασκευές, το οποίο ξεκινάει με την ανατριχιαστική εκτέλεση του Carry Home των Gun Club, σαν ένας ακόμα φόρος τιμής στον έτερο αδικοχαμένο φίλο Jeffrey Lee Pierce, με τον οποίο γράψανε μαζί το Kimiko’s Dream House, το οποίο εμφανίζεται στο επόμενο και ίσως καλύτερο album του Lanegan, Field Songs. Το Bubblegum έρχεται τρία χρόνια μετά, φανερά επηρεασμένο από την ενδιάμεση συνεργασία του με τους Queens Of The Stone Age. Ηλεκτρικά φορτισμένο και στιχουργικά Beefheart-ικό, σε πήρε απ’το χέρι προς μια άλλη κατεύθυνση, δοκιμάζοντας κατά βάση τα δικά σου όρια, σιγοτραγουδούσες κιόλας με την τότε σύζυγό του Wendy Rae Fowler “When I’m bombed I stretch like bubblegum”. Το γεγονός ότι το Blues Funeral κυκλοφορεί σχεδόν μετά από οκτώ χρόνια δε προδίδει καμμία απολύτως αγρανάπαυση, αφού στο ενδιάμεσο διάστημα τον είδες δίπλα στην Isobel Campbell, με την οποία κυκλοφορήσανε τρία ολόκληρα albums, ανάμεσα στους Soulsavers και δορυφόρο άλλων projects (UNKLE, Bomb the bass κλπ) και έτσι ξέχασες ότι έλειπε καιρό.
Το Blues Funeral συνεχίζει την ελλειπτική πορεία του Bubblegum και αντιλαμβάνεσαι άμεσα, ότι αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό που διατείνεται ο τίτλος. Την επίσημη κηδεία των blues όπως τα ήξερες. Τα drum machines και τα synthsπαίρνουν τη θέση της βούρτσας και της ακουστικής κιθάρας, αλλά το συναίσθημα παραμένει αναλλοίωτο. Θα μπορούσες να πεις ότι ο Lanegan κατάφερε και μετέτρεψε τα blues σε σύγχρονο αστικό άκουσμα. Δε μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο πέρα από νυχτερινό urban τοπίο όταν ακούς το Harborview Hospital και δε μπορείς να μη το συνδυάσεις με το γεγονός ότι εκεί πέθανε ο Andrew Wood (in the citadel lightning, splits a cloud of butterflies and fiends, with a vacant stare I’ll leave a flower there). Από την άλλη το Ode To Sad Disco καρφιτσώνεται στο πίσω μέρος του μυαλού σου και συ προσπαθείς να αποφασίσεις αν θέλεις να χορέψεις ή να ταξιδέψεις. Ή και τα δύο. Τη δουλειά δηλαδή που έπρεπε να κάνουν οι Soulsavers, οιUNKLE ή οι Bomb The Bass όταν ζήτησαν τη φωνή του, τη κάνει ο ίδιος καλύτερα,διατηρώντας γραμμένη στο αδιάφορο βλέμμα τη φράση «see how it’s done». Στο δεSt Louis Elegy οι τρίχες στο σβέρκο σου προτιμάνε να σταθούν προσοχή και κάπου εκεί διαπιστώνεις το πασιφανές.
Δε σε ενδιαφέρει πραγματικά αν ο Mark Lanegan έβγαλε ήδη έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2012. Δε σε ενδιαφέρει που αρκετοί τον έχουν έχουν συνδυάσει με τη σκηνή του Seattle και τον θάψανε μαζί της. Δε σε ενδιαφέρει που δε μπορεί να αποφύγει συγκριτικούς χαρακτηρισμούς με άλλους μεγάλους σα τον Cash ή τον Waits. Το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι ότι μόλις ανανέωσες το συμβόλαιο σου για άλλες χίλιες και μία νύχτες με παρέα τη φωνή του Lanegan.
Και ένα ουίσκι.
