“‘Oλες τις μέρες μιας άφεγγης ζωής ο χρόνος μας ανέχεται. 

 Έρχεται όμως πάντα η στιγμή που πρέπει να τον ανεχτούμε και να τον υπομείνουμε εμείς. 

Ζούμε με το μέλλον: 
"αύριο"
"αργότερα"
"όταν σου δοθεί μια ευκαιρία"
"με τον καιρό θα καταλάβεις".

Αυτές οι ανακολουθίες είναι περίεργες αφού θα πεθάνουμε. 

Αλλά φτάνει η μέρα που ο άνθρωπος διαπιστώνει πως είναι τριάντα χρονών.Επιβεβαιώνει έτσι τη νιότη του. 

Την ίδια όμως στιγμή συγκρίνει τον εαυτό του με το χρόνο.
Παίρνει θέση μέσα σ’ αυτόν.

Αναγνωρίζει πως βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή και παραδέχεται πως έχει χρέος να την περάσει. Ανήκει στο χρόνο και τρομοκρατημένος, 
βλέπει στο πρόσωπο του χρόνου τον χειρότερο εχθρό του. 

Αύριο
επιθυμούσε το αύριο
την στιγμή που έπρεπε να μην το ήθελε μ’ όλο του το είναι. 

Αυτή η επανάσταση της σάρκας αποτελεί το παράλογο.”

Albert Camus - Ο Μύθος Του Σίσυφου
 
Click επάνω στην εικόνα


Cover Artwork by MindThe_Gab
“‘Oλες τις μέρες μιας άφεγγης ζωής ο χρόνος μας ανέχεται. 
 Έρχεται όμως πάντα η στιγμή που πρέπει να τον ανεχτούμε και να τον υπομείνουμε εμείς. 
Ζούμε με το μέλλον: 
"αύριο"
"αργότερα"
"όταν σου δοθεί μια ευκαιρία"
"με τον καιρό θα καταλάβεις".
Αυτές οι ανακολουθίες είναι περίεργες αφού θα πεθάνουμε. 
Αλλά φτάνει η μέρα που ο άνθρωπος διαπιστώνει πως είναι τριάντα χρονών.Επιβεβαιώνει έτσι τη νιότη του. 
Την ίδια όμως στιγμή συγκρίνει τον εαυτό του με το χρόνο.
Παίρνει θέση μέσα σ’ αυτόν.
Αναγνωρίζει πως βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή και παραδέχεται πως έχει χρέος να την περάσει. Ανήκει στο χρόνο και τρομοκρατημένος, 
βλέπει στο πρόσωπο του χρόνου τον χειρότερο εχθρό του. 
Αύριο
επιθυμούσε το αύριο
την στιγμή που έπρεπε να μην το ήθελε μ’ όλο του το είναι. 
Αυτή η επανάσταση της σάρκας αποτελεί το παράλογο.”
Albert Camus - Ο Μύθος Του Σίσυφου
 

Click επάνω στην εικόνα
Cover Artwork by MindThe_Gab

Friday Night Mixtape · Sketches For A Sci-Fi Thriller

“Το να χασομέρα κανείς άσκοπα στη Γη, σήμαινε τον αυτόματο χαρακτηρισμό του ως βιολογικά μη αποδεκτός, μια απειλή για την πανάρχαια κληρονομιά της φυλής. Ένας πολίτης, μετά τον στιγματισμό του ως ιδιαίτερου ακόμα και αν αποδεχόταν την αποστείρωση, σταματούσε να αποτελεί μέρος της ανθρωπότητας. [..] Κι όμως υπήρχαν άνθρωποι που αρνούνταν να μεταναστεύσουν. Αυτό, ακόμα και για τους ίδιους ήταν ένας παραλογισμός που τους έφερνε σε αμηχανία. Λογικά, κάθε κανονικός θα έπρεπε ήδη να έχει μεταναστεύσει. Ίσως παρά την παραμόρφωση της, η Γη παρέμενε οικεία. Ή, ενδεχομένως, όσοι δεν μετανάστευσαν σκέφθηκαν ότι το πέπλο σκόνης θα ξεδιάλυνε από μόνο του. Όπως και να ‘χει, χιλιάδες άτομα παρέμειναν, οι περισσότεροι από δαύτους στιβαγμένοι σε αστικές περιοχές, όπου η φυσική παρουσία των υπολοίπων, τους έδινε θάρρος. Αυτοί φαίνοταν να είναι σχετικά οι διανοητικά υγιείς. Συν τους οποίους, περιστασιακές ιδιόμορφες παρουσίες διαμένανε στα κατά τ’ άλλα εγκαταλλειμένα προάστια.”
Philip K. Dick, “Do Androids Dream of Electric Sheep?”

image

Awesome artwork by Narita